En dan heb ik het nog niet eens over die voor mij onbekende mensen met wie ik biertjes dronk en die opeens jonge regisseurs bleken te zijn. Gewoon, in het wild. Aan de toog. Door niemand lastig gevallen. Dat komt pas later. Want nu zijn ze nog jong en nog maar nauwelijks doorgebroken. Maar straks lopen ze vast over de rode loper van Cannes. Of houden ze een Oscar omhoog. En dan kan ik precies goed nonchalant zeggen dat ik die mensen nog ken. Biertje mee gedronken. Ooit. Bijna vrienden voor het leven. Met een beetje geluk word ik zelfs nog bedankt. Voor mijn morele steun. Omdat ik destijds in Breda zo enorm in hen geloofde. Ik herkende hun talent (want dat leverde een drankje op, maar dat wisten zij niet).
Maar goed. Nu is het voorbij. De derde editie van het International Filmfestival Breda zit erop. Misschien ook wel de laatste. Al hoop ik van niet. Veel te leuk. Met prachtige films. Had iedereen moeten zien. Maar helaas, dat deden ze niet.
Iedereen die er niet was, en dat zijn er best wel wat, hebben echt iets gemist. Niet alleen qua films, ook op het gebied van de sfeer. Want het is hartstikke leuk om aan de praat de raken met een willekeurige andere festivalbezoeker. Even praten over de film, dan over wat anders, je verplaatst je naar het café en zo kan zomaar van het een het ander komen. En ga zo maar door. Afijn, voor het nu eindigt in ….en ze leefden nog lang en gelukkig….sluit ik mijn bijdrage aan het blog af. Excuus voor tikfouten die zijn gemaakt. Ben nou eenmaal niet zo handig op de iPad. En hopelijk tot volgend jaar.

Voorafgaand aan de film lichtte regisseuse Paula van der Oest ‘haar’ film kort toe. Hoe bijzonder het was om in Zuid-Afrika te draaien. Maar ook dat we geen happy ending moesten verwachten. Om verschillende redenen ging er bijna tien jaar overheen voordat de film de bioscoop haalde. Het verhaal is autobiografisch en vertelt over het leven van Ingrid Jonker, een Zuid-Afrikaanse dichteres ten tijde van het Apartheidsregime. Op een dag wordt ze van de verdrinkingsdood gered door Jack Cope, een schrijver. Het is het begin van een ingewikkelde romance die stukloopt door de vrijzinnigheid van Ingrid. “Alles wat ik wil is een thuis” is een citaat uit de film dat Ingrid’s gevoel goed omschrijft. Bij haar vader, een rechtse minister van de Nasionale Party, heeft ze dat nooit gevonden. Maar haar zoektocht lijkt oneindig.

Paula van der Oest gaf toe voordat ze aan de film begon nog nooit van Ingrid Jonker gehoord te hebben. Door verschillende documentaires leerde ze haar tragische verhaal kennen en ze zag er wel een speelfilm in. Het levensverhaal van Ingrid laat zien hoe grootse creativiteit zowel voor je als tegen je kan werken. De schaduwzijde ervan kan een bittere nasmaak hebben. Geen happy ending dus, maar de film laat wel een diepe indruk achter na afloop. Wat mij betreft een mooie eindfilm van het festival.

Parijs is het decor voor dit regiedebuut van Rebecca Zlotowski. De jonge Prudence heeft nog maar net haar moeder verloren en stort zich in alles wat voor afleiding zorgt. Via een klasgenote komt ze in aanraking met een groep bikers die illegale straatraces houden op het Rungis terrein (de grootste versmarkt van Frankrijk) Langzaam maar zeker raakt haar leven in een stroomversnelling. Alleen Prudence’s zus Frédérique heeft nog enige grip op haar, maar het onverwerkte verdriet gaat Prudence steeds meer parten spelen. Totdat een kritieke gebeurtenis haar verdriet eindelijk losmaakt.

Belle Epine is qua cameravoering af en toe schokkerig, soms wat duister. Dit moet mijns inziens bijdragen aan het algehele thema van een worsteling met adolescentie. Net als de scènes waarin Prudence amper iets zegt, maar je aan haar gezicht kunt aflezen wat ze denkt. Een sterk acteerdebuut van Léa Seydoux. Iets minder borsten in beeld was echter fijn geweest.

Malavoglia

De zee geeft en de zee neemt. Malavoglia van de Italiaanse regisseur Pasquale Scimeca beschrijft het verhaal van drie generaties in een vissersfamilie. Een film gebaseerd op een roman van Giovanni Verga. Met de strijd om te overleven. De liefde en de haat voor de zee. De wanhoop van geldgebrek en de hoop van de jongste generatie dat het ooit beter wordt.

Een film met mooie beelden, prachtig lyrische teksten en een thematiek die juist in Nederland met zijn traditie van verhalen als ‘Op hoop van zegen’ herkenbaar is. Mooie film voor de vroege zondagmiddag. Gezellig voor aanvang ingeleid door festivaldirecteur Leo Hannewijk. Dat geeft nou net zo’n tikje extra aan een festival. Dat er zo nu en dan vooraf eens wat wordt verteld en uitgelegd over dat wat je gaat zien.

Hoewel Malavoglia uiterst treurig en uitzichtloos lijkt te eindigen, zit er gelukkig een lekkere optimistische epiloog aan vast. Alles is uiteindelijk zo’n beetje goed gekomen met de familie. Okee: de vader is en blijft hartstikke verdronken, maar zoonlief Antonio breekt door met zijn muziek, dochter Mena is moeder geworden van haar illegale immigrant, de andere dochter behoudt haar liefde voor de vermeende drugsdealer Michelle, die uiteindelijk politieman blijkt. En zelfs opa blijkt zijn hartproblemen te hebben overleefd. Of moeders nog gek is, weet ik niet. Maar voor het verdere: Eind goed al goed. Hoewel…de twee zoons zijn toch weer de zee op gegaan. O jee.. als dat maar goed gaat. Afijn: vooralsnog vrolijk uit bios de zon in.

Mine Vaganti

Ik moet bekennen dat ik nogal bevooroordeeld was over Riccardo Scamarcio, de hoofdpersoon uit Mine Vaganti. Totdat ik hem interviewde. Laten we eerlijk zijn: tot nu toe heeft hij zijn rollen vooral te danken aan zijn looks. Niet de standaard rollen van womanizer of toyboy, maar goed genoeg om hordes gillende bakvissen naar de Italiaanse bioscoop te lokken (zoek op YouTube op zijn naam en je vindt, naast een heftige scène met La Bellucci, tal van filmpjes waarin dit soort meisjes hun liefde betonen voor de acteur)

“Ik kies het liefste rollen die niet gewoon zijn, bijzondere personages.” aldus Scamarcio. Met Mine Vaganti zet hij wat dat betreft een gewaagde stap. Zijn personage Tomasso is namelijk homoseksueel. Of dat zijn grote schare vrouwelijke fans zal bekoren is de vraag, maar feit is dat hij de rol geloofwaardig neerzet. Tomasso besluit terug te keren naar zijn ouders in Zuid-Italië om eindelijk op te biechten dat hij op mannen valt. Maar zijn broer is hem net voor met zijn eigen bekentenis. Als hun vader een hartaanval krijgt lijkt zijn kans helemaal verkeken. Met als gevolg dat Tomasso het moment steeds maar blijft uitstellen.

Mine Vaganti is naast een luchtig kijkje in de Italiaanse maatschappij vooral erg hilarisch. Maar er is ook ruimte voor serieuze momenten en hier en daar een traan. “Met deze film wil ik mensen aan het denken zetten over homoseksualiteit in Italië”. Serieuze man, die Scamarcio. Ik raak onder de indruk. Niet vanwege zijn looks (die ik overigens niet verkeerd vind), maar vanwege zijn diepgaandheid tijdens het gesprek. Naast acteren blijkt hij een groot fan te zijn van filosofische literatuur. Hij houdt hele verhalen over de zin van het leven en de liefde. Maar zijn rebelse karakter weet hij niet lang te verbergen als ik hem vraag of hij ooit in Nederland is geweest: “Een keer, in Amsterdam. Ik ben toen in een coffeeshop geweest en daar weet ik weinig meer van…”

In Mine Vaganti is hij echter vrij bescheiden. Vaak verzonken in gedachten, ietwat timide. Een man van weinig woorden. Die woorden missen zijn vrouwelijke fans waarschijnlijk niet, maar het is de vraag of het grote publiek hem dankzij deze film massaal zal omarmen. Ik vrees dat hij dan nog meer buiten de gebaande paden zal moeten treden om te laten zien wat hij echt waard is.

Happy Thank You More Please

Het was druk op zaterdagavond in het Pathe-theater in Breda. Dat Filmfestival loopt als een trein, zeiden we tegen elkaar. Tot we na twee minuten dachten: een groep van tien vriendinnen, waarvan sommige nog tieners, zouden die echt voor het IFFB 2011 komen?

Dat kwamen ze dus niet. De grootste rij wachtenden van zaterdagavond stond voor de zaal waar de film Gooische Vrouwen draait. Het is een beetje raar: een bioscoop waar een filmfestival aan de gang is, maar tegelijkertijd ook de gewonde blockbusters doordraaien. Het doet een beetje afbreuk aan de filmfestivalsfeer.

Maar gelukkig maakte de film Happy Thank You More Please, dat meer dan goed. De film gaat over de relatieproblemen van een groep eind twintigers/begin dertigers in New York. Mooi gefilmd, relatief onbekende, maar goede acteurs. De rode draad in het verhaal (hoofdpersoon ziet een achterglaten jongetje in de metro, neemt hem mee naar huis en behandelt hem dagenlang als een broertje) is een tikje onwerkelijk, maar wel vermakelijk. 

 Happy Thank You More Please is een film die tijdens een filmfestival voor de lichte toon zorgt. Een film die redelijk meanstream is. Een film die…. misschien stiekem nog wel wat weg heeft  van Gooische Vrouwen.

Filmposter van Miral

Van de cameravoering word ik een beetje misselijk. En sommige historische gegevens hadden wel wat beter uitgediept mogen worden. Hoewel, dan was de film ‘Miral’ misschien nog langer geworden. En hij was al niet echt kort. Hoe kan het anders? Het verhaal omvat een tijdspanne van 1947 tot en met 1994. In Israel.

En in die tijd is er nogal wat gebeurd in het Midden-Oosten. De film is genoemd naar Miral, de hoofdpersoon. Een Palestijns meisje dat vanaf haar prille jeugd, of eigenlijk al lang daarvoor, haars ondanks is betrokken bij het Israelisch-Palestijnse conflict. Mooie film. Maar af en toe wel wat zoet en ietwat gekunsteld verbeeld. Met een fraaie hoofdrol voor Freida Pinto. En juist aan haar eerdere werk, Slumdog Millionaire, doen de woeste camerabewegingen en soms snel gesneden shots vaag denken. Desalniettemin een goede keuze van al die festivalbezoekers die zaterdagavond in de nokkievolle zaal zaten.